Dit item delen:
Wat Corona mij leerde over meditatie
Ik had een heleboel plannen, vlak voordat ik corona kreeg. Ik zou elke week een blog schrijven, had ik me voorgenomen, over mindfulness en kalmte en hoe dat je zou helpen rustiger op je kids te reageren. Ik had me aangemeld voor een meditatiecursus en mijn kennis van mindfulness bijgespijkerd, en dacht zo makkelijk elke week een nieuwe invalshoek te kunnen presenteren. Ik had er zin in, ik was er klaar voor.
Het liep even allemaal anders. De dag voor mijn eerste proefles meditatie scoorde ik een positieve test op corona. Vet positief. Twee dikke vette streepjes op de zelftest, die de GGD daarna natuurlijk nog eens dik onderstreepte. Omdat de kinderen bij mijn ex waren, betekende dat voor mij een week eenzame opsluiting, met alle corona klachten erop en eraan. Ik ben niet zo gewend van mijn lijf dat het weigert en ging er (inderdaad ja) positief in. Belde de docent en zei, volgende week ben ik er wel weer. Niets bleek minder waar. Een week later had ik alle kinderen bij mij thuis in quarantaine, dus mocht ik er nog niet uit. Proefles nogmaals uitgesteld.
De derde en vierde kans op mijn proefles moest ik ook afzeggen. Ik was weer gaan werken, maar stortte elke dag rond 15.00 uur helemaal in. Uiteindelijk heeft dat gebrek aan energie nog vier weken aangehouden. Ik had inmiddels zoveel achterstand op mijn medecursisten dat mediteren leren er voor mij niet meer inzat.
Corona gunde mij een andere les. Die van ‘het is wat het is’. En laat dat nou juist een van de grondbeginselen van mindfulness zijn. Kortom; ik kreeg dan wel geen cursus mindfulness, maar een on-the-spot training van hoe accepteer ik de situatie zoals die is. Conscious Discipline noemt deze competentie de Power of Acceptence; de Kracht van Acceptatie.
De Kracht van Acceptatie klinkt simpel, maar is een van de moeilijkste competenties van het Conscious Discipline programma. Tegelijkertijd is het de basis van het hele programma. Het gaat om empathie, voor je kind en voor jezelf. Het gaat om het moment nemen zoals het zich aandient en je daar niet tegen verzetten. Om het voelen van je eigen gevoelens en daar niet van alles van te vinden, ze te veroordelen of weg te stoppen. Het gaat om tegen jezelf zeggen; ‘ik voel me…. en dat is oke, dat is zoals het is’.
Als ouder zijn we geneigd onze kinderen te ‘fixen’. We vinden het ongemakkelijk als ze verdrietig of teleurgesteld zijn en willen graag (zogenaamd voor hen, maar stiekem ook voor onszelf), dat dat ongemakkelijke gevoel zo snel mogelijk weer opgeheven is. We doen van allerlei gekke dingen met die gevoelens dan. Proberen kids op te vrolijken, te zeggen dat het wel mee valt, proberen ze af te leiden of zelfs te zeggen dat ze zich niet moeten aanstellen en doorgaan. Wat we kinderen dan leren is iets te vinden van hun gevoelens, ze te veroordelen en weg te stoppen. Als we ze dan überhaupt al leren om hun gevoelens te ervaren.
Het probleem hiermee is, dat we zelf ook zo opgevoed zijn. Zelf doen we dezelfde gekke dingen met onze gevoelens. Ik was moe, maar weigerde me daarbij neer te leggen. Wat ik van huis uit geleerd heb is alle ongemakkelijke gevoelens negeren en doorgaan. Hup, schouders eronder, en door. Ook op mijn moeheid ben ik vroeger herhaaldelijk afgekeurd. Moeheid komt nooit uit. Ik vond dus iets van mijn moeheid, het kwam me niet uit, het was irritant, ik wilde door. Maar moeheid wil je iets vertellen. Moeheid zegt; er is gebrek aan energie, rust uit en herstel.
Gevoelens komen en gaan. Ze zijn als het weer. Je ertegen verzetten heeft eigenlijk geen zin. De regen stopt niet, als je er toevallig geen zin in hebt. Het meest wijze is de regen accepteren en een paraplu pakken. Zo is het ook met gevoelens. Het meest wijze is ervaren wat er is. De basis van mindfulness, de Kracht van Acceptatie. Als je je eigen gevoelens niet accepteert, wordt het ook erg moeilijk om je kinderen door moeite en teleurstellingen heen te loodsen. Omgaan met teleurstellingen vraagt om er naast te gaan zitten. Empathie te tonen en te laten zijn wat er is, zonder oordeel. Daardoor ontstaat er ruimte om te voelen.
Gelukkig kwam ik zelf snel uit de verzet-stand deze keer. Ik kon mezelf had empathie geven (zelfcompassie heet dat) en mijn teleurstelling in mijn langzame herstel er gewoon laten zijn. Ik ben er zelf maar bij gaan zitten. Plannen over boord, eerst herstellen. Vroeg naar bed en veel vitamines. De meditatiecursus is er niet gekomen, maar de les in mindfulness wel!
Wat Corona mij leerde over meditatie
Ik had een heleboel plannen, vlak voordat ik corona kreeg. Ik zou elke week een blog schrijven, had ik me voorgenomen, over mindfulness en kalmte en hoe dat je zou helpen rustiger op je kids te reageren. Ik had me aangemeld voor een meditatiecursus en mijn kennis van mindfulness bijgespijkerd, en dacht zo makkelijk elke week een nieuwe invalshoek te kunnen presenteren. Ik had er zin in, ik was er klaar voor.
Het liep even allemaal anders. De dag voor mijn eerste proefles meditatie scoorde ik een positieve test op corona. Vet positief. Twee dikke vette streepjes op de zelftest, die de GGD daarna natuurlijk nog eens dik onderstreepte. Omdat de kinderen bij mijn ex waren, betekende dat voor mij een week eenzame opsluiting, met alle corona klachten erop en eraan. Ik ben niet zo gewend van mijn lijf dat het weigert en ging er (inderdaad ja) positief in. Belde de docent en zei, volgende week ben ik er wel weer. Niets bleek minder waar. Een week later had ik alle kinderen bij mij thuis in quarantaine, dus mocht ik er nog niet uit. Proefles nogmaals uitgesteld.
De derde en vierde kans op mijn proefles moest ik ook afzeggen. Ik was weer gaan werken, maar stortte elke dag rond 15.00 uur helemaal in. Uiteindelijk heeft dat gebrek aan energie nog vier weken aangehouden. Ik had inmiddels zoveel achterstand op mijn medecursisten dat mediteren leren er voor mij niet meer inzat.
Corona gunde mij een andere les. Die van ‘het is wat het is’. En laat dat nou juist een van de grondbeginselen van mindfulness zijn. Kortom; ik kreeg dan wel geen cursus mindfulness, maar een on-the-spot training van hoe accepteer ik de situatie zoals die is. Conscious Discipline noemt deze competentie de Power of Acceptence; de Kracht van Acceptatie.
De Kracht van Acceptatie klinkt simpel, maar is een van de moeilijkste competenties van het Conscious Discipline programma. Tegelijkertijd is het de basis van het hele programma. Het gaat om empathie, voor je kind en voor jezelf. Het gaat om het moment nemen zoals het zich aandient en je daar niet tegen verzetten. Om het voelen van je eigen gevoelens en daar niet van alles van te vinden, ze te veroordelen of weg te stoppen. Het gaat om tegen jezelf zeggen; ‘ik voel me…. en dat is oke, dat is zoals het is’.
Als ouder zijn we geneigd onze kinderen te ‘fixen’. We vinden het ongemakkelijk als ze verdrietig of teleurgesteld zijn en willen graag (zogenaamd voor hen, maar stiekem ook voor onszelf), dat dat ongemakkelijke gevoel zo snel mogelijk weer opgeheven is. We doen van allerlei gekke dingen met die gevoelens dan. Proberen kids op te vrolijken, te zeggen dat het wel mee valt, proberen ze af te leiden of zelfs te zeggen dat ze zich niet moeten aanstellen en doorgaan. Wat we kinderen dan leren is iets te vinden van hun gevoelens, ze te veroordelen en weg te stoppen. Als we ze dan überhaupt al leren om hun gevoelens te ervaren.
Het probleem hiermee is, dat we zelf ook zo opgevoed zijn. Zelf doen we dezelfde gekke dingen met onze gevoelens. Ik was moe, maar weigerde me daarbij neer te leggen. Wat ik van huis uit geleerd heb is alle ongemakkelijke gevoelens negeren en doorgaan. Hup, schouders eronder, en door. Ook op mijn moeheid ben ik vroeger herhaaldelijk afgekeurd. Moeheid komt nooit uit. Ik vond dus iets van mijn moeheid, het kwam me niet uit, het was irritant, ik wilde door. Maar moeheid wil je iets vertellen. Moeheid zegt; er is gebrek aan energie, rust uit en herstel.
Gevoelens komen en gaan. Ze zijn als het weer. Je ertegen verzetten heeft eigenlijk geen zin. De regen stopt niet, als je er toevallig geen zin in hebt. Het meest wijze is de regen accepteren en een paraplu pakken. Zo is het ook met gevoelens. Het meest wijze is ervaren wat er is. De basis van mindfulness, de Kracht van Acceptatie. Als je je eigen gevoelens niet accepteert, wordt het ook erg moeilijk om je kinderen door moeite en teleurstellingen heen te loodsen. Omgaan met teleurstellingen vraagt om er naast te gaan zitten. Empathie te tonen en te laten zijn wat er is, zonder oordeel. Daardoor ontstaat er ruimte om te voelen.
Gelukkig kwam ik zelf snel uit de verzet-stand deze keer. Ik kon mezelf had empathie geven (zelfcompassie heet dat) en mijn teleurstelling in mijn langzame herstel er gewoon laten zijn. Ik ben er zelf maar bij gaan zitten. Plannen over boord, eerst herstellen. Vroeg naar bed en veel vitamines. De meditatiecursus is er niet gekomen, maar de les in mindfulness wel!
Dit item delen:
Gerelateerde artikelen:
Ons brein is één grote gedachten-machine die dag en nacht (echt waar, ook als je slaapt) doorgaat met dingen tegen je zeggen. Het is alsof je constant de radio hebt aanstaan met commentaar op je eigen leven. Een gemiddeld brein produceert zo'n 50.000 gedachten ...
Ons brein is één grote gedachten-machine die dag en nacht (echt waar, ook als je slaapt) doorgaat met dingen tegen je zeggen. Het is alsof je constant de radio ...
Je brein is op zoek naar patronen. Ieder brein doet dat, daar is het voor gemaakt. Het is de kunst om niet al te veel te geloven in de patronen die je zelf creëert, want dan gaan ze met je aan de haal. Met ...
Je brein is op zoek naar patronen. Ieder brein doet dat, daar is het voor gemaakt. Het is de kunst om niet al te veel te geloven in de ...
Ik had een heleboel plannen, vlak voordat ik corona kreeg. Ik zou elke week een blog schrijven, had ik me voorgenomen, over mindfulness en kalmte en hoe dat je zou helpen rustiger op je kids te reageren. Ik had me aangemeld voor een meditatiecursus ...
Ik had een heleboel plannen, vlak voordat ik corona kreeg. Ik zou elke week een blog schrijven, had ik me voorgenomen, over mindfulness en kalmte en hoe dat je ...
